راهنمای جامع فتوژورنالیسم
و چالش‌های عکاسی خبری در دوران معاصر

Photojournalism 00
 
نوشته استاد علی میراسماعیلی مدیر آموزش مدرسه عکاسی آرتسنس
فتوژورنالیسم داستانی را نه با هزاران کلمه، بلکه با مجموعه‌ای از عکس‌ها روایت می‌کند. همان‌طور که یک گزارش خبری مکتوب با ارائه‌ یک نمای کلی، ایده‌ محوری، شخصیت‌ها و دیدگاه‌های مختلف، تصویری کامل می‌سازد، فتوژورنالیسم نیز همین هدف را به شکل تصویری محقق می‌کند.
یک مجموعه عکس خبری خوب، داستانی با آغاز، میانه و پایان برای مخاطبش تعریف می‌کند. کپشن‌ها اگر وجود داشته باشند،  به انتقال داستان کمک می‌کنند، اما در عکاسی خبری، متن در درجه‌ دوم اهمیت قرار دارد و قرار است که تصویر نقش اصلی را ایفا کند. فتوژورنالیسم در طول سال‌ها به همه ثابت کرده‌ که قدرت اطلاع‌رسانی و تأثیرگذاری عکس‌ها، دست‌کمی از کلمات ندارد.
انواع مختلفی از فتوژورنالیسم وجود دارد و به همان اندازه، شیوه‌های گوناگونی برای انجام آن. از اخبار روز تا گزارش‌های ویژه، از داستان‌های تصویری تا پرتره‌ها، از مستندسازی جنگ‌ها تا اخبار محلی و ورزشی، فتوژورنالیسم حوزه‌ای به گستردگی خود روزنامه‌نگاری است. اما آنچه در همه این‌ها ثابت می‌ماند و مشترک است، تعهد به گزارشگری صادقانه، بی‌طرفانه و درست است. هدف فتوژورنالیسم ارائه واقعیت، نمایش حقیقت و اطلاع‌رسانی بی‌طرفانه است.
این راهنمای جامع عکاسی خبری به معرفی فتوژورنالیسم، مفاهیم پایه، اصول، قوانین و روش‌های انجام و بقای آن در دوران معاصر می‌پردازد.

 

تقویت قدرت روزنامه‌نگاری با عکاسی خبری

یک روزنامه، مجله، بیلبورد، گزارش خبری یا مقاله آنلاین را تصور کنید که هیچ تصویری در آن وجود ندارد. تصاویر نه‌تنها به تقویت یک روایت کمک نموده، بلکه خودشان نیز به‌تنهایی یک داستان را روایت می‌کنند. زمانی که عکس‌ها به‌درستی و هوشمندانه در اخبار به کار گرفته شوند، به متن قابلیت درک بیشتری می‌بخشند. همانطور که در کلاس داستان‌گویی با عکاسی درباره آن صحبت می‌کنم، در دنیای رسانه، تصاویر می‌توانند یک داستان را بسازند یا نابود کنند؛ و همین موضوع، فتوژورنالیسم را به‌عنوان یک مهارت حیاتی و مستقل مطرح می‌کند.

 

فتوژورنالیسم چیست؟

 
Kevin Carter Pulitzer Prize-winning photo Starving Child and Vulture  1993
 
طبق تعریف وب‌سایت «مؤسسه مطبوعات آمریکا»، «روزنامه‌نگاری فعالیت گردآوری، ارزیابی، تولید و ارائه اخبار و اطلاعات است و همچنین حاصل این فعالیت‌ها به‌شمار می‌رود.» روزنامه‌نگاری رویدادها، مفاهیم و انسان‌هایی را که دنیای اطراف ما را شکل می‌دهند، گزارش می‌کند و می‌کوشد مردم را از آنچه در سطح محلی، ملی یا جهانی رخ می‌دهد، آگاه سازد.
فتوژورنالیسم یا عکاسی خبری هم همان اهداف و رسالت روزنامه‌نگاری مکتوب را دنبال می‌کند، اما این کار را با استفاده از عکاسی مستند انجام می‌دهد. (رادیو و ویدیو نیز از دیگر اشکال روزنامه‌نگاری هستند.) تصاویر بی‌واسطه از یک رویداد، افراد درگیر در آن، احساساتشان، ریشه‌ها و پیامدهای آن رویداد، همگی به روایت بصری داستان کمک می‌کنند.
اخلاق حرفه‌ای، فتوژورنالیسم را از دیگر شاخه‌های عکاسی مانند عکاسی خیابانی یا برخی انواع  مستندنگاری متمایز می‌کند. روزنامه‌نگاران موظف‌اند به حقیقت در روایت پایبند باشند. برای فتوژورنالیست‌ها، دستکاری صحنه یا عکس نهایی (مثلاً اضافه یا حذف اشیا یا افراد) به‌طور کامل ممنوع است. هرچند روزنامه‌نگاری در اصل باید بی‌طرف باشد، اما در عمل ناگزیر دیدگاهی خاص را ارائه می‌دهد؛ برای مثال، هر دو سوی یک جنگ می‌توانند به‌صورت اخلاقی و منصفانه در عکس‌های فتوژورنالیست‌های دو طرف به تصویر کشیده شوند.
درست مانند نوشتار خوب، فتوژورنالیسم خوب نیز داستانی بصری با ساختاری روایی تعریف می‌کند. یک رویداد معمولاً آغاز، میانه و پایان دارد. حتی اگر آن رویداد هنوز به نتیجه نهایی نرسیده باشد. 
فتوژورنالیست می‌تواند با مجموعه‌ای از تصاویر، حس تعلیق ایجاد کرده و در پایان به نوعی آن را جمع‌بندی کند. روایت‌گری، هسته‌ اصلی فتوژورنالیسم است. فتوژورنالیسم انتقال اخبار از طریق عکس‌هاست. این تصاویر معمولاً در روزنامه‌ها و مجلات چاپی و همچنین در رسانه‌های آنلاین و امروز هم در پلتفرم‌های میکروبلاگینگ منتشر می‌شوند.همه ما بارها شنیده‌ایم که یک تصویر ارزشی معادل هزار کلمه دارد و می‌تواند فوراً داستانی را که یک مقاله خبری به خوانندگان منتقل می‌کند، تقویت کند.
عکاسی خبری را می‌توان فرآیند روایت یک داستان با استفاده از عکس تعریف کرد. در حالی که روزنامه‌نگاران سنتی اطلاعات خود را با قلم و کاغذ (یا صفحه‌کلید) منتقل می‌کنند، فتوژورنالیست‌ها از دوربین به‌عنوان ابزار اصلی خود استفاده می‌کنند. یک فتوژورنالیست با تصاویر، کل داستان را از ابتدا تا انتها روایت می‌کند و اگر این کار به‌درستی انجام شود، مخاطب ممکن است حتی بدون نیاز به کلمات، پیام منتقل‌شده را به‌طور کامل درک کند.
فتوژورنالیست‌ها در محل وقوع رویداد حضور دارند، درست در کنار خبرنگاران سنتی؛ هدف آن‌ها خلق داستانی است که بدون کلام سخن بگوید.

 

هدف عکاسی خبری چیست؟

 
Portland Protests ICE
 
به‌طور ساده، نقش یک فتوژورنالیست یا عکاس خبری روایت یک داستان از طریق عکاسی است. هدف تنها گرفتن عکس نیست، بلکه ارائه تصاویری است که بالاترین استانداردهای روزنامه‌نگاری را رعایت و حقیقت را منتقل کنند. همان‌طور که هر خبرنگار سنتی باید چندین ایده را ارائه دهد تا یکی پذیرفته شود، همه تصاویر یک فتوژورنالیست نیز لزوماً منتشر نخواهند شد.
در مجموع، فتوژورنالیسم راهی است برای آشنا کردن مردم عادی با داستان‌ها و واقعیت‌های جدید، به شکلی تأثیرگذار و قابل‌فهم.

 

فتوژورنالیسم یا عکاسی خبری چه کاربردی دارد؟

فتوژورنالیسم شکلی از روایت و گزارش‌گری بصری است. درست مثل عکاسی فاین آرت، در اینجا هم هیچ روش واحد و درستی برای روایت یک داستان با تصاویر وجود ندارد: گاهی مجموعه‌ای از عکس‌ها متن را تکمیل می‌کنند و گاهی یک تصویر قدرتمند و دراماتیک می‌تواند به‌تنهایی درباره یک فرد، رویداد جهانی یا فرهنگ خاصی اظهار نظر کند. فارغ از شیوه روایت، هدف فتوژورنالیست‌ها آگاه‌سازی مخاطبان از طریق ثبت یک تصویر تعیین‌کننده و ماندگار است.

 

چرا عکاسی خبری بخش مهمی از رسانه است؟

چه نام او را بدانید چه نه، وقتی به جنگ داخلی آمریکا فکر می‌کنید، تصاویر متیو بردی از میدان‌های نبرد به ذهن می‌آید. عکس «مادر مهاجر» اثر دوروتیا لانگ، تصویر نمادین دوران رکود بزرگ اقتصادی در آمریکاست . عکاسان جنگی مانند رابرت کاپا شاهد برخی از خشن‌ترین درگیری‌های قرن بیستم بودند و وقتی پایان جنگ جهانی دوم را تصور می‌کنید، اغلب اولین تصویری که به ذهن می‌آید عکس «روز پیروزی در میدان تایمز» اثر آلفرد آیزنشتاد است.
با این حال، عکاسی خبری بسیار گسترده‌تر از این‌هاست. اینکار شامل رفتن هفتگی به جلسات شورای شهر، ثبت تصاویر پروژه‌های ساخت‌وساز جدید در یک منطقه از شهر، عکاسی از بازارهای محلی کشاورزان، یا عکاسی خیابانی در میانه یک اعتراض می‌شود. اینکار بسیار چالش‌برانگیز و در عین حال لذت‌بخش است. 

 

عکاسی خبری چه تفاوتی با دیگر انواع عکاسی دارد؟

هر کسی می‌تواند عکس بگیرد، اما هر عکاسی نمی‌تواند فتوژورنالیست باشد. دو ستون اصلی فتوژورنالیسم عبارت‌اند از:  داشتن استانداردهای اخلاقی بالا و جست‌وجوی حقیقت عینی. در حالی که عکاسی در اشکال دیگر ممکن است ابزاری برای بیان شخصی یا نمایش هنرمندانه واقعیت‌های انسانی باشد، هدف فتوژورنالیسم گزارش‌گری است. هدف اصلی آن روایت یک داستان واقعی و بالابردن آگاهی مخاطب است.

 

ریشه‌های تاریخی فتوژورنالیسم

با ظهور دوربین داگرئوتایپ، که با معیارهای امروزی دستگاهی سنگین و پیچیده محسوب می‌شد، عکاسی فراتر از کارهای آتلیه‌ای و پرتره رفت. عکاسانی مانند راجر فنتون، که بسیاری او را نخستین فتوژورنالیست می‌دانند، در دهه ۱۸۵۰ دوربین‌های حجیم خود را به میدان‌های نبرد جنگ کریمه بردند.

 

Valley_of_the_shadow_of_death-1
 
راجر فنتون، عکاس بریتانیایی، یکی از نخستین فتوژورنالیست‌ها و عکاسان جنگ بود. عکس معروف او با عنوان «دره‌ سایه‌ مرگ» که در ۲۳ آوریل ۱۸۵۵ در جریان جنگ کریمه ثبت شد، یکی از شناخته‌شده‌ترین تصاویر جنگی تاریخ است.
اندکی پس از کار پیشگامانه فنتون، متیو بریدی و همکارانش با به‌خطر انداختن جان خود و همراه داشتن تاریکخانه، به ثبت صحنه‌های جنگ داخلی آمریکا پرداختند. بسیاری این گزارش‌های جنگی را نخستین نمونه‌های واقعی فتوژورنالیسم می‌دانند.بریدی یک عکاس پیشگام آمریکایی بود که بیش از همه به‌خاطر مستندسازی جنگ داخلی آمریکا شناخته می‌شود.

 

Mathew Brady-Scene showing deserted camp and wounded Soldier
 
عکسی از متیو بریدی از سربازان زخمی در یک اردوگاه متروکه در دوران جنگ داخلی آمریکا، حدود سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۵.
 
 
نخستین عکسی که برای تصویرسازی یک خبر روزنامه‌ای استفاده شد، در ژوئیه ۱۸۴۸ منتشر شد. این تصویر، سنگرهای خیابان «سن‌مور» پاریس را در جریان قیام ژوئن ۱۸۴۸ نشان می‌دهد.این داگرئوتایپ نخستین عکسی بود که تا آن زمان برای تصویرسازی یک خبر روزنامه‌ای استفاده شده بود:

 

Barricades_rue_Saint-Maur._Avant_l
 
«سنگربندی‌ها در خیابان سن‌مور» (۱۸۴۸). 
 
همانطور که در مقاله داستان ظهور و سقوط دوربین خبری درباره روند تکامل این دوربین‌ها صحبت کرده‌ایم، دوربین‌های صفحه شیشه‌ای مانند داگرئوتایپ یا دوربین دستی ارمانوکس محدودیت‌های زیادی داشتند، به‌ویژه به‌دلیل فرآیند حساس و کند نوردهی روی شیشه. با این حال، این محدودیت‌ها مانع از مستندسازی اخبار برای روزنامه‌ها و مجلات تصویری آن دوران نشد.
در سال ۱۸۸۸، کداک دوربینی را معرفی کرد که به‌جای شیشه از فیلم استفاده می‌کرد، اما کیفیت آن قابل مقایسه با دستاورد اسکار بارناک در سال ۱۹۱۳ نبود: دوربین فیلم ۳۵ میلی‌متری. این اختراع به مرور تکمیل‌تر شد و در سال ۱۹۲۵ با نام لایکا عرضه شد؛ دوربینی کوچک، مقاوم و قابل‌حمل که به‌راحتی در جیب جا می‌شد. لنز باکیفیت و طراحی فیلم ۳۵ میلی‌متری آن به عکاسان اجازه داد دوربین را همه‌جا با خود ببرند و زندگی و رویدادها را همان‌طور که رخ می‌دهند، با سرعت و کیفیتی خیره‌کننده ثبت کنند.
در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰، نشریات پرتیراژ کیفیت کاغذ و مرکب چاپ خود را بهبود دادند. عکس‌ها در کنار مقالات چاپ می‌شدند و مجلاتی مانند Life و Vu در آمریکا و Berliner  Illustrirte Zeitung و Münchner Illustrierte Presse در آلمان، شروع به انتشار گزارش‌های تصویری چندصفحه‌ای کردند.

 

vu magazine
 
در اوایل دهه ۱۹۳۰، عکاسی فرانسوی به نام آنری کارتیه برسون یک دوربین لایکا تهیه کرد و عکاسی خبری را ارتقا داد. همان‌طور که اسطوره‌هایی چون اریش سالومون، رابرت کاپا و دیوید «چیم» سیمور نیز چنین کردند. عکاسان زن بسیاری مانند دوروتیا لَنگ و کاترین لِروی نیز نقش مهمی در ثبت بصری مسائل زمانه خود از رکود بزرگ اقتصادی گرفته تا جنگ جهانی دوم و بعدها جنگ ویتنام ایفا کردند.
دوروتیا لنگ، فتوژورنالیست برجسته، بیش از همه با عکس نمادین «مادر مهاجر» شناخته می‌شود که در دوران رکود بزرگ اقتصادی در آمریکا ثبت شد.

 

Portrait of Dorothea Lange
 
عکاس خبری، دوروتیا لَنگ، نشسته بر روی یک خودروی فورد مدل ۴۰ در کالیفرنیا، در حالی که یک دوربین گرافلکس ۴×۵ سری D در دست دارد. لَنگ بیش از همه به خاطر عکس نمادین «مادر مهاجر» (عکس پایین) که در دوران رکود بزرگ ثبت شده، شناخته می‌شود.

 

Dorothea.Lange_.1936-migrant-mother
 
همانطور که در بالا اشاره کردیم، از ابتدای جنگ داخلی آمریکا، از عکس‌ها برای همراهی مقالات خبری استفاده می‌شد، هرچند در آن زمان بیشتر به‌عنوان عنصری تکمیلی دیده می‌شدند تا محور اصلی گزارش.
فتوژورنالیسم از دهه ۱۹۲۰ وارد دوران طلایی خود شد و اهمیت آن افزایش یافت؛ هم‌زمان با ظهور دوربین‌های کوچک‌تر مانند لایکا ۳۵ میلی‌متری که در سال ۱۹۲۵ در آلمان اختراع شد. این دوربین‌ها برای عکاسان سراسر جهان انقلابی محسوب می‌شدند، زیرا برای عکاسی به تجهیزات بسیار کمتر و سبک‌تری نیاز بود.
علاوه بر نقش مهم دوربین‌های لایکا و کداک در گسترش جهانی عکاسی، پیشرفت مهم دیگری نیز در همان دوران رخ داد: رواج روزنامه‌نگاری مجله‌ای. مجلات در اروپا به‌عنوان بستری برای روایت تصویری داستان‌ها محبوب شدند و چون خلاقانه‌تر و از نظر بصری جذاب‌تر از روزنامه‌ها بودند، با استقبال گسترده مخاطبان روبه‌رو شدند.
زمانی که این موج به آمریکا رسید، مجلات تصویری پرطرفداری مانند Life  و مجله فرانسوی‌زبان Vu  نیاز داشتند که اخبار خود را با تصاویر دقیق و هوشمندانه همراه کنند؛ امری که باعث شکوفایی این شکل جدید از روزنامه‌نگاری شد.
ورود فیلم رنگی و سپس اختراع دوربین دیجیتال، امکان بیان و گسترش بیشتری را در فتوژورنالیسم فراهم کرد. امروزه، دوربین‌های دیجیتال در کنار ارتباطات ماهواره‌ای و اینترنت و گوشی‌های تلفن همراه، پوشش فوری رویدادهای جهان را ممکن ساخته‌اند و به‌ندرت می‌توان خبر مهمی را یافت که بدون عکس روایت شود.
 

ویژگی‌های فتوژورنالیسم

فتوژورنالیسم ویژگی‌هایی دارد که آن را از عکاسی معمولی متمایز می‌کند. خصوصیاتی که باعث می‌شود گرایش خبری به‌عنوان یک شاخه مستقل در عکاسی برجسته شود عبارت‌اند از:

  • عکس‌ها باید صادقانه و بی‌طرف باشند

به‌طور کلی، تصاویر در عکاسی خبری یا فتوژورنالیسم برای ساختن یک روایت غیرواقعی به کار نمی‌روند. هدف تصاویر، انتقال داستانی واقعی از یک رویداد، شخص یا مکان است و تلاش می‌کنند همه جنبه‌های یک ماجرا را، هرچقدر هم دشوار، ناخوشایند یا تکان‌دهنده باشد، نشان دهند.

 

Don McCullin 22

 

وظیفه فتوژورنالیست این است که هنگام ارائه تصاویر بی‌طرف باقی بماند. او باید رویکردی شفاف و عینی اتخاذ کند تا اطمینان حاصل شود تصاویر صحنه‌سازی نشده‌اند و نتیجه‌ای نادرست ایجاد نمی‌کنند. در عوض، همه تصاویر باید بر نمایش یک لحظه واقعی در رویدادی واقعی تمرکز داشته باشند. هر بیننده باید بتواند نسخه‌ای صادقانه از داستان روایت‌شده را ببیند و اگر تصویر به‌واسطه پرسش‌ها، حذف جزئیات یا سوگیری تضعیف شود، وظیفه عکاس خبری به‌درستی اجرا نشده است.

  • در عکاسی خبری زمینه و بستر عکس اهمیت دارد

همانطور که پیشتر اشاره کردیم، فتوژورنالیسم نوعی روزنامه‌نگاری است و هدف آن انتقال حقیقت است. مقصود آن نمایش واقعیت عینی است و عکاسان خبری باید به دستورالعمل‌هایی پایبند باشند که مشابه قواعد حاکم بر کار روزنامه‌نگاران نویسنده است. عکس‌ها صرفاً تصویر نیستند، بلکه دریچه‌ای به یک موقعیت یا رویداد خاص به‌شمار می‌آیند. بنابراین، تمرکز آن‌ها نباید فقط بر خلق یک تصویر زیبا باشد، بلکه باید شرایط و زمینه پیرامون تصویر را نیز روشن کنند.

 

  • عکس‌ها باید اطلاع‌رسان باشند

عکاسان خبری داستانی را روایت می‌کنند که بیان آن تنها با کلمات دشوار است. تصاویری که ارائه می‌دهند می‌توانند ابزار آموزش و آگاهی‌بخشی به عموم باشند. یک عکس باید بتواند بدون استفاده از کلمات، یک داستان کامل را منتقل کند.

 

  • عکس‌ها باید داستانی به‌موقع روایت کنند

مخاطبان می‌خواهند اخبار را همان لحظه وقوع ببینند و هر تصویر باید به‌موقع باشد. به‌طور خلاصه، فتوژورنالیسم یا عکاسی خبری باید بر موضوع یا شخصی تمرکز کند که جهان در حال حاضر درباره آن صحبت می‌کند. هدف این است که داستان جاری با استفاده از تصاویر جدید روایت شود نه متن، و هر تصویر باید به روشن شدن معنا و پیام داستان کمک کند.

 

A Desperate Plea

 

اهمیت فتوژورنالیسم و نقش آن در اخبار

فتوژورنالیسم نقش مهمی در چرخه خبری امروز ایفا می‌کند. تصاویر می‌توانند به‌صورت مستقل، اطلاعاتی درباره یک داستان خاص ارائه دهند یا در کنار یک مقاله برای فراهم کردن زمینه و درک بیشتر به کار روند. در ادامه این مقاله، برخی از دلایل اهمیت فتوژورنالیسم آمده است.

  • تصاویر تأثیرگذارند

همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، تمایل به خلق تصویر از نسل‌های گذشته وجود داشته است. چه نقاشی‌های غارها باشند و چه سقف کلیسای سیستین، تصاویر در طول تاریخ بشر برای انتقال اطلاعات به کار رفته‌اند. تصاویر می‌توانند حجم زیادی از اطلاعات را در یک قاب واحد به‌سادگی قابل‌درک کنند و به جان‌بخشی رویدادها کمک نمایند. اغلب کاربر با دیدن یک تصویر می‌تواند فوراً متوجه شود داستان کلی درباره چیست.

 

  • به‌خاطر سپردن تصاویر برای انسان‌ها آسان‌تر است

انسان‌ها ذاتاً تصاویر را بهتر از متن به خاطر می‌سپارند. در واقع، مطالعات علمی این موضوع را تأیید کرده‌اند: طبق پژوهشی از آکادمی ملی علوم ایالات متحده، شرکت‌کنندگان توانستند بیش از ۲۰۰۰ تصویر را تنها از روی حافظه با دقت حداقل ۹۰ درصد تشخیص دهند.

 

  • عکس‌ها می‌توانند یک داستان را ملموس‌تر کنند

تصاویر می‌توانند بُعد یا لایه‌ای دیگر به یک خبر اضافه کنند. هنگامی که عکسی به یک مقاله افزوده می‌شود، به مخاطبان کمک می‌کند رویدادهای مورد بحث را بهتر تجسم یا درک کنند. در نتیجه، داستان واقعی‌تر می‌شود

 

انواع فتوژورنالیسم

اگرچه انواع متعددی از فتوژورنالیسم وجود دارد، اما ۵ نوع رایج آن عبارت‌اند از:

۱. عکاسی خبری عمومی

 

Photojournalism 01

عکاسی خبری عمومی به هر رویدادی گفته می‌شود که از پیش برنامه‌ریزی شده و خبر فوری محسوب نمی‌شود. انتخابات، افتتاحیه‌ها، سخنرانی‌های و دیگر رویدادهای زمان‌بندی‌شده در این دسته قرار می‌گیرند. این نوع عکاسی به روزنامه‌نگار اجازه می‌دهد پیش از گزارش نتایج یا پیامدها، به‌طور کامل با داستان آشنا شود. همچنین فرصتی برای آموزش و آگاهی‌بخشی به مخاطبان درباره رویدادها در حین وقوع آن‌هاست.

۲. عکاسی خبری فوری ( Spot News)

خبر فوری می‌تواند شامل هر چیزی باشد؛ از سیل و زلزله گرفته تا جرم، اعتراضات، جنگ‌ها و آتش‌سوزی‌های گسترده و ... . فوریت اغلب عنصر کلیدی در ثبت این رویدادهاست. یک فتوژورنالیست حرفه‌ای معمولاً گوش به زنگ اخبار است یا با نهادهای دولتی در ارتباط می‌ماند تا از رویدادهایی که باید ثبت شوند آگاه باشد. برخی از عکاسان خبری نیز مأموریت‌هایی را در کشورهای درگیر جنگ یا قحطی می‌پذیرند.

 

Photojournalism 02

 

همچنین چون ثبت خبرهای فوری نیازمند عکاسی سریع است، یک فتوژورنالیست خوب باید بتواند بدون مکث و فکر کردنِ زیاد با دوربین کار کند. بسیاری از فتوژورنالیست‌ها حتی هم‌زمان چند دوربین با لنزهای مختلف همراه دارند.

 

۳. فتوژورنالیسم گزارشی (Feature)

در نقطه مقابل خبر، عکس‌های گزارشی به زندگی روزمره و آدم‌های عادی و کمتر شناخته‌شده می‌پردازند. این تصاویر اغلب جنبه‌های طنزآمیز، کنایه‌آلود یا تأثربرانگیز زندگی را نشان می‌دهند. فتوژورنالیستی که به دنبال عکس‌های گزارشی است، لازم نیست دنبال هر جرم یا بی‌عدالتی در شهر بدود. سوژه‌های گزارشی در همه‌جای زندگی وجود دارند؛ از رویدادهای ورزشی گرفته تا افرادی که در پارک در حال استراحت‌اند. ایده اصلی، ثبت دنیای اطراف ما و شیوه زندگی آدمهاست. اگر عکاسی خبری گاهی نیازمند خلاقیتِ کنترل‌شده است، عکس‌های گزارشی سرشار از فرصت‌های خلاقانه‌اند.

 

hicks-photo-post

تایلر هیکس از نیویورک تایمز برای جایزه پولیتزر سال ۲۰۲۱ در بخش عکاسی فیچری نامزد شد. تصاویر او تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ را در عمق جنگل‌های آمازون برزیل و تاثیرات آن بر جمعیت بومی منطقه به تصویر می‌کشید.

۴. فتوژورنالیسم پرتره

پشت تقریباً هر خبر، انسان‌ها قرار دارند. فتوژورنالیسم روایتگر رخدادهای انسانی و تجربه انسانی است. یک پرتره می‌تواند به‌تنهایی در فتوژورنالیسم معنا داشته باشد، مثل عکسی از آلبرت اینشتین، یا می‌تواند بخشی از یک مقاله‌عکاسی باشد و بیننده را با یکی از شخصیت‌های اصلی داستان آشنا کند.

در هر صورت، فتوژورنالیست باید با احترام با سوژه پرتره برخورد کند و او را به شکلی نمایش دهد که با روایت کلی داستان هماهنگ باشد. برخی پرتره‌ها ژست‌دار هستند و برخی کاملاً طبیعی. نورپردازی نقش بسیار مهمی در نتیجه نهایی پرتره دارد و استفاده از اشیا و عناصر محیطی اغلب به ارتباط بهتر سوژه با داستان کمک می‌کند.

این نوع از عکاسی، پرتره‌نگاری معمولی نیست. فتوژورنالیسم پرتره معمولاً اعضای برجسته دولت یا جامعه را در حالتی طبیعی و در محیط معمول خود به تصویر می‌کشد. نمونه خوب آن می‌تواند عکسی از رئیس‌جمهور در حال کار در دفتر بیضی یا پزشکی در حال انجام عمل جراحی در اتاق عمل باشد.

 

film-berry

(آدرین راکل / نیویورک تایمز) هلی بری در لس‌آنجلس، ۲۵ اوت ۲۰۲۱.

 

۵. فتوژورنالیسم ورزشی (Sports)

ورزش بیش از پیش جایگاه پررنگی در اخبار پیدا کرده است. در عین حال، ورزش مملو از درام و احساسات شدید است؛ چه در بازیکنان و چه در تماشاگران. فتوژورنالیستی که ورزش را پوشش می‌دهد، می‌تواند رویدادهای حساس به زمان مانند المپیک یا جام جهانی را عکاسی کند یا روی تصاویر گزارشی، مثل سبک زندگی پشت‌صحنه ورزش، تمرکز داشته باشد.

 

Life Magazine

 

یک فتوژورنالیست ورزشی همه جنبه‌های یک یا چند رشته ورزشی را ثبت می‌کند: اکشن، شور و هیجان، شادی و ناامیدی، لحظات آرام، آماده‌سازی و حتی جمع‌کردن وسایل پس از مسابقه. او همچنین آن‌قدر به ورزش موردنظر مسلط است که بداند کِی و کجا بایستد تا عکسی بگیرد که خلاصه‌ای از کل بازی باشد.

نمونه‌هایی از عکاسی خبری در دوران معاصر

فتوژورنالیسم پیشرو معمولاً به موضوعاتی می‌پردازد که برای مردم سراسر جهان می‌تواند جذاب و مهم باشد. موارد زیر نمونه‌های برجسته‌ای از آن هستند:

خروج نیروهای نظامی ایالات متحده از افغانستان

ارتش ایالات متحده به‌طور رسمی از «طولانی‌ترین جنگ آمریکا» خارج شد و فتوژورنالیست‌های نیویورک تایمز متعهد بودند این رویدادهای تاریخی را مستند کنند؛ نه‌تنها از دیدگاه ارتش آمریکا، بلکه از منظر مردم افغانستان نیز. عکس‌های تأثیرگذار، طیف گسترده‌ای از احساسات را ثبت می‌کنند؛ از رنج، اندوه و خشونت گرفته تا آسودگی و فرسودگی.

 

Photojournalism 03

از طریق فتوژورنالیسم فیچری ، بینندگان می‌توانند مسائل مرتبط با این لحظه سرنوشت‌ساز را از نزدیک و از دیدگاه‌های گوناگون تجربه کنند. از زمان سقوط اولیه طالبان در سال ۲۰۰۱، زنان در افغانستان توانسته‌اند به مدرسه بروند، خارج از خانه کار کنند و حتی به نیروهای پلیس بپیوندند. امروز، نیویورک تایمز وضعیت حقوق زنان را در دوران جدید حاکمیت طالبان پوشش می‌دهد.

دانش‌آموزان دبیرستانی در افغانستان

 

hayeri-photo-post

(کیانا هایری / نیویورک تایمز) دانش‌آموزان دبیرستان در مدرسه مارشال دوستم در شهر شبرغان، افغانستان، ۵ مه ۲۰۲۱.

 

کووید-۱۹

در سال‌های اخیر، فتوژورنالیست‌ها در حال مستندسازی شیوه‌هایی بوده‌اند که همه‌گیری کووید-۱۹ جهان ما را دگرگون کرده است. هدف آن‌ها تنها به اشتراک گذاشتن تحولات خبری کلان نیست، بلکه روایت داستان‌های شخصی افرادی است که در حال مواجهه با این بحران ادامه‌دار هستند.

 

indonesia-virus-children

(اولت ایفانساستی / نیویورک تایمز) داوطلبان پیکر نوزادی را که مادرش آزمایش کووید-۱۹ او مثبت بوده، ساعاتی پس از تولد، در یوگیاکارتا، اندونزی، ۱۳ اوت ۲۰۲۱ جابه‌جا می‌کنند.

 

خبرها می‌توانند شکل‌ها و ژانرهای گوناگونی داشته باشند. فتوژورنالیسم ممکن است به هرکدام از آن‌ها به شیوه‌ای متفاوت بپردازد، اما گزارش‌گری صادقانه و عمیق در همه آن‌ها مشترک است. گاهی یک عکسِ واحد، به‌ویژه در کنار یک متن نوشتاری، می‌تواند نقش فتوژورنالیسم را ایفا کند. در مقیاسی بزرگ‌تر، استفاده از «مجموعه عکس» به فتوژورنالیسم اجازه می‌دهد یک داستان بصری کامل را روایت کند. حتی برخی کتاب‌های عکس به‌طور کامل به فتوژورنالیسم اختصاص دارند.

 

چگونه فتوژورنالیسم را تمرین کنیم؟

یک پروژه فتوژورنالیستی با یک ایده، تم یا موضوع آغاز می‌شود. فتوژورنالیست‌های مبتدی معمولاً باید این ایده را خودشان پیدا کنند؛ با دنبال کردن علاقه شخصی یا تکیه بر شبکه ارتباطی‌شان. فتوژورنالیست‌های باتجربه‌تر می‌توانند با رسانه‌های خبری ارتباط برقرار کرده و به‌صورت مأموریتی کار کنند. در هر صورت، فتوژورنالیست‌ها می‌توانند به‌صورت آزاد (فریلنسر) یا به‌عنوان عکاس ثابت فعالیت کنند. تنها راه شروع این است که به دلِ جامعه بزنید و عکاسی از داستان‌های واقعی زندگی را آغاز کنید.

پس از انتخاب سوژه مناسب یا دریافت مأموریت، فتوژورنالیست معمولاً فهرستی از عکس‌هایی که می‌خواهد در داستان بگنجاند تهیه می‌کند. حتی اگر به‌صورت ناگهانی برای پوشش یک کنفرانس مطبوعاتی یا رویداد ورزشی اعزام شود، یک فتوژورنالیست باتجربه چند عکس ضروری که باید حتمن گرفته شود را از قبل در ذهن دارد؛ مانند چند پرتره، چند نمای واید برای نشان دادن فضا، و چند عکس داستان‌گو.

 

A Daughter’s Grief in Kashmir

تنوع در روایت بصری بسیار مهم است. بسیاری از داستان‌های تصویری با یک نمای باز برای معرفی صحنه آغاز می‌شوند و سپس با مجموعه‌ای از نماهای متوسط و کلوزآپ ادامه می‌یابند تا زمینه و جزئیات را منتقل کنند. برای مثال، یک شورش فقط به شکستن شیشه‌ها محدود نمی‌شود. تماشاگران، پلیس و معترضان آرام، رسیدگی به افراد گاز اشک‌آور خورده، چراغ‌های قرمز و آبی که تا افق دیده می‌شوند و بسیاری عناصر دیگر، همگی باید ثبت شوند تا یک داستان بصری کامل شکل بگیرد.

برای عکاسی خبری به چه تجهیزاتی نیاز هست؟

 

Henri Cartier-Bresson

تجهیزات مناسب در عکاسی خبری به ثبت انواع مختلفی از عکس‌ها کمک می‌کند. لنزهای تله‌فوتو به فتوژورنالیست‌ها اجازه می‌دهند فاصله‌ای امن را حفظ کنند یا از پشت نوارهای پلیس از صحنه عکاسی کنند. لنزهای با فاصله کانونی نرمال به ثبت صحنه‌ها همان‌گونه که چشم انسان می‌بیند کمک می‌کنند و برای نماهای نزدیک بسیار مناسب‌اند. لنزهای واید، کل رویداد یا زمین بازی را هم‌زمان با جریان یافتن اتفاقات پوشش می‌دهند. یک فتوژورنالیست باید مجموعه‌ای از لنزها را همراه داشته باشد، به‌ویژه زمانی که از قبل نمی‌داند داستان چه چیزهایی را پیش رویش قرار خواهد داد.

فلاش در برخی موقعیت‌های فتوژورنالیستی می‌تواند حیاتی باشد. برای مثال، پوشش اخبار در شب نیازمند نور کمکی است. پرتره‌ها می‌توانند از فلاش به‌همراه سافت‌باکس بهره ببرند و فلاش‌ها همچنین در شرایط نوری دشوار به‌عنوان نور پرکننده کاربرد دارند. سه‌پایه‌ها به فتوژورنالیست امکان می‌دهند با یک لنز تله‌فوتو، صبورانه منتظر لحظه مناسب بماند.

باتری‌ها و کارت‌های حافظه اضافی همیشه مفید هستند، به‌خصوص وقتی فتوژورنالیست نمی‌داند یک رویداد خبری چه زمانی به پایان می‌رسد. همان‌طور که گفته شد، بی‌سیم پلیس می‌تواند عکاس را از رویدادها باخبر کند و گاهی کسی که زودتر به محل می‌رسد، عکسی می‌گیرد که صفحه اول روزنامه می‌شود.

یک خودکار و دفترچه یادداشت ساده هم بخشی از کیت فتوژورنالیست است. یک فتوژورنالیست حرفه‌ای دقیقاً ثبت می‌کند فرد حاضر در عکس چه کسی است و دقیقاً چه اتفاقی جلوی دوربین افتاده است.

نام افراد و سایر جزئیات مهم، بخشی از کپشن‌ها را تشکیل می‌دهند که به عکس‌ها در روایت داستان کمک می‌کنند. حتی هنگام همکاری با یک خبرنگار، فتوژورنالیست باید خودش پیگیر افراد و وقایعی باشد که عکاسی می‌کند.

ساختار سازی هدفمند عکس‌ها در عکاسی خبری

پس از جمع‌آوری تصاویری که نماینده یک رویداد هستند، مرحله چیدمان و انتخاب عکس‌ها اهمیت زیادی پیدا می‌کند.همانطور که در مقاله مجموعه عکس چیست درباره آن صحبت کرده‌ایم، پروژه‌های فتوژورنالیستی برای ایجاد تأثیر بصری و احساسی، به روایت‌های ساختارمند متکی‌اند. این کار معمولاً به یک توالی از تصاویر نیاز دارد. در انتخاب هر عکس باید به تنوع نماها، افراد حاضر، زیبایی‌شناسی و جذابیت بصری، و همچنین تم کلی داستان توجه دقیق شود.

چگونه مثل یک فتوژورنالیست فکر و عمل کنیم؟

 

James Nachtwey

فتوژورنالیست‌های حرفه‌ای رفتاری متفاوت از دیگران دارند. وقتی وضعیت اضطراری پیش می‌آید، آن‌ها با دوربین در دست به سمت آن می‌دوند. وقتی همه در یک جلسه عمومی در حال صحبت هستند، آن‌ها مانند یک عکاس حیات‌وحش، ساکت و بی‌حرکت می‌مانند. در جریان یک درگیری، در حاشیه می‌ایستند و مستندسازی می‌کنند. بث ناکامورا، فتوژورنالیست، می‌گوید: «انجام عکاسی خبری در مدت طولانی به شما کمک می‌کند آدمی باشید که نیازی به اشغال فضای زیاد احساس نمی‌کند. من دوست دارم بیشتر مشاهده‌گر باشم و کمتر مورد توجه قرار بگیرم.»

  • در پس‌زمینه محو شوید

گزارشگران قرار است به همه اعلام کنند که در اتاق حضور دارند، صحبت کنند و با افراد مصاحبه انجام دهند اما یک فتوژورنالیست در پس‌زمینه حرکت می‌کند. آن‌ها نمی‌خواهند مردم متوجه حضورشان در اتاق شوند.

  • به یک ناظر خاموش تبدیل شوید

کنار گذاشتن خود و تبدیل شدن به آرام‌ترین صدای اتاق، کلید ارائه کار خوب است. ناکامورا می‌گوید: «قهرمان داستان‌ها در عکاسی خبری سوژه‌ها هستند، اینکار درباره تقویت صدای دیگران است. پس شما باید عقب بنشینید و در مرکز ماجرا نباشید. همین است که شما را پیش می‌برد»

تماشای خاموش و اجازه دادن به دیگران برای عمل کردن، همان چیزی است که به فتوژورنالیست‌ها قدرت می‌دهد. او ادامه می‌دهد: «درون‌گرایی شما، تمایل‌تان به گوش دادن و غریزه‌تان برای ایجاد فضا برای سوژه‌ها، در واقع ویژگی‌های کلیدی هستند. بخش بزرگی از کاری که من انجام می‌دهم گوش دادن است و شاهد بودن هم شکلی از گوش دادن است. ما عکاسان خبری عاشق مشاهده کردن هستیم. از این ویژگی‌های طبیعی شخصیت خود به نفع‌تان استفاده کنید.»

 

اخلاق در فتوژورنالیسم

 

Eddie-Adams-1968-saigon-execution

از آن‌جا که فتوژورنالیسم شکلی از گزارش‌گری صادقانه است، اخلاق نقش محوری در آن دارد. در هر جامعه‌ای  نیازی آگاهانه‌ به ارائه اطلاعات دقیق و مبتنی بر واقعیت وجود دارد و فتوژورنالیست‌ها باید تلاش کنند حقیقت عینی را بدون دست‌کاری یا تغییری که معنای تصویر را دگرگون کند، منتقل نمایند.

برای ایجاد استاندارد در این حرفه، انجمن ملی عکاسان مطبوعاتی آمریکا (NPPA) یک منشور اخلاقی تدوین کرده است که فتوژورنالیست‌ها ملزم به رعایت آن هستند. بخشی از این منشور بیان می‌کند که: « این سازمان نگرانی خود را نسبت به حق هر انسان برای آگاهی کامل از واقعیت رویدادهای عمومی و نیز به رسمیت شناخته شدن به‌عنوان بخشی از جهان پیرامون اعلام می‌کند.»

 

با توجه به این اصول، این انجمن در تلاش است تا استانداردهای اخلاقی سخت‌گیرانه‌ای را که فتوژورنالیست‌ها باید به آن پایبند باشند، حفظ و تقویت کند.

 

از طرف دیگر، فتوژورنالیسم تلاش می‌کند حقیقتِ پشت یک خبر یا رویداد را نشان دهد. به همین دلیل، به یک چارچوب اخلاقی سخت‌گیرانه پایبند است؛ چارچوبی که مثلاً شرایطی برابر برای فتوژورنالیست‌های شاغل در خبرگزاری‌های رقیب ایجاد می‌کند.

فتوژورنالیسم و مبحث ویرایش عکس

عکس‌های صادقانه، ستون فقرات فتوژورنالیسم هستند. در حالی که ژانرهایی مانند فاین‌آرت یا عکاسی تبلیغاتی اجازه تغییرات گسترده، از جمله اضافه یا حذف کردن اشیا یا افراد را می‌دهند، فتوژورنالیسم تنها اصلاح رنگ و تونالیته را در مرحله ویرایش عکس می‌داند. کراپ کردن می‌تواند به تقویت روایت در عکس کمک کند، اما نه زمانی که با حذف جزئیات، تصویری ناقص و گمراه‌کننده بسازد. بسیاری از فتوژورنالیست‌ها تلاش کرده‌اند واقعیت را در تاریکخانه یا به‌ویژه با کامپیوتر دست‌کاری کنند، اما پس از افشای این فریب، آنها شغل خود را از دست داده‌اند.

در کنار حقیقت، فتوژورنالیست‌ها باید به سوژه‌های خود احترام بگذارند. در عکاسی خبری رسم است که عکاس برای گرفتن پرتره اجازه می‌گیرد و در ادامه همین فرآیند نام سوژه را برای کپشن ثبت می‌کند. این موضوع به‌ویژه هنگام عکاسی از کودکان اهمیت دارد؛ در این موارد در بسیاری از کشورها، رضایت والدین یا سرپرست الزامی است. همچنین در فتوژورنالیسم، پرداخت پول به کسی برای حضور در عکس کاری غیراخلاقی محسوب می‌شود.

اخلاق حرفه‌ای روزنامه‌نگاری به‌خوبی توسط «انجمن ملی عکاسان خبری (NPPA) تبیین شده است. منشور اخلاقی آن‌ها مختصر اما شفاف است و به فتوژورنالیست‌های تازه‌کار و باتجربه کمک می‌کند از خدشه‌دار کردن اعتبار خود و حرفه‌شان جلوگیری کنند.

چگونه فتوژورنالیست شویم؟

 

Don McCullin

هم فتوژورنالیسم و هم عکاسی مستند، راه‌هایی برای ساختن یک مسیر شغلی بر پایه مشاهده‌گری هستند. برای انجام این کار، فتوژورنالیست‌های آینده باید بدانند چه چیزهایی آن‌ها را به حرکت درمی‌آورد و انگیزه می‌دهد. توصیه من به آنها این است که قبل از هر چیز، خودشان را بشناسند و بدانند ارزش‌هایشان چیست؟ چه چیزهایی در دنیا برایشان اهمیت دارد؟ سپس همان انگیزه‌ها را دنبال کنند. صدای اصیل خودشان باشند و در نهایت در همان مسیر بمانند.

درکنار همه اینها، برای ورود به عکاسی خبری شما باید:

۱. صنعت روزنامه‌نگاری را بشناسید.

بخصوص در دوران معاصر، روزنامه‌نگاری حوزه‌ای در حال دگرگونی است. مدل‌های انتشار و جریان‌های درآمدی رسانه‌های خبری در همه ابعاد دائماً در حال تغییرند و این موضوع از بزرگترین رسانه‌های خبری در دنیا گرفته تا روزنامه‌های محلی را تحت تأثیر قرار داده است. ما در دوره‌ای هستیم که همه‌چیز با سرعتی بسیار بالا رخ می‌دهد. پس همیشه آماده وفق پیدا کردن با تغییرات باشید.

فتوژورنالیست‌های تازه‌کار باید از ایده‌های نو، مدل‌های کسب‌وکار جدید و فناوری‌های تازه آگاه باشند. در حال حاضر بسیاری از نشریات سنتی به فضای آنلاین مهاجرت کرده‌اند و باید بصورت روزانه  یا حتی ساعتی  محتوای خود را در شبکه‌های اجتماعی به روز رسانی کنند. شیوه پرداخت و استخدام نیرو در نشریات هم نسبت به دهه‌های گذشته بسیار تغییر کرده است و این تغییرها بعد از این نیز ادامه دارند. سردبیران و ناشران همیشه در تلاش‌اند جلوتر از جریان حرکت کنند و فتوژورنالیست‌ها هم باید همین کار را بکنند. 

۲. به یک عکاس و ویرایشگر عکس حرفه‌ای تبدیل شوید

فناوری دوربین‌های دیجیتال و عکاسی به‌طور مداوم در حال پیشرفت است. لازم نیست هر ابزار جدیدی را بخرید، اما باید یاد بگیرید چگونه از دوربین خود استفاده کنید تا در شرایط سخت عکس‌های عالی بگیرید. یاد بگیرید چگونه از نرم‌افزارهای ویرایش عکس برای اعمال اصلاحات جزئی بر روی عکس‌هایتان استفاده کنید؛ اصلاحاتی که تصویر را به آنچه با چشم خود دیده‌اید، نزدیک‌تر می‌کند.

۳. یک پورتفولیو بسازید

مرحله بعدی این است که به‌سادگی عکاسی را شروع کنید و پورتفولیوی عکاسی خبری خود را بسازید. داشتن یک وب‌سایت برای نمایش نمونه‌کار‌هایتان یک راه عالی و حرفه‌ای برای معرفی مهارت‌های عکاسی شما به کارفرمایان بالقوه و نشریات است. برخی فتوژورنالیست‌ها به‌صورت تمام‌وقت در نشریات استخدام می‌شوند، اما بسیاری از آنها به‌صورت فریلنس کار می‌کنند و آثار خود را به چندین رسانه می‌فروشند. وب‌سایت نمونه‌کار شما می‌تواند به شما در به‌دست آوردن هر دو نوع شغل کمک کند.

۴. با دیگران در حوزه روزنامه‌نگاری ارتباط برقرار کنید

به دنبال رویدادهایی برای شرکت کردن و گروه‌ها یا انجمن‌هایی برای پیوستن در صنعت روزنامه‌نگاری باشید، مانند انجمن عکاسان مطبوعاتی، انجمن عکاسان جنگ و ...  . از شبکه‌های اجتماعی برای ارتباط با دیگران در حوزه کاری خود و برای به اشتراک گذاشتن عکس‌های نمونه‌کارتان استفاده کنید. همچنین ممکن است بخواهید برخی عکس‌ها را به‌صورت رایگان با یک رسانه یا انجمن غیرانتفاعی که عضو آن هستید منتشر کنید. این کار می‌تواند به تقویت رزومه و افزایش سطح تجربه شما کمک کند.

نکات مهم در شروع  عکاسی خبری

 

Robert Capa

۱. چه فریلنس باشید و چه عکاس استخدامی، همیشه یک دوربین همراه خود داشته باشید

هرگز نمی‌دانید چه زمانی خبری رخ می‌دهد، چه زمانی یک سردبیر شما را به مأموریت می‌فرستد، یا چه زمانی باید فوراً دست به کار شوید. آماده پوشش رویدادها و اتفاقاتی خارج از منطقه امن خود باشید. حتی اگر عکاسی هستید که معمولاً رویدادهای محلی را پوشش می‌دهد، اجازه ندهید این موضوع مانع از پوشش اخبار بزرگتر توسط شما شود.

برای سردبیران خبرگزاری‌ها، همیشه هر عکسی بهتر از هیچ عکسی است. عکس‌های باکیفیت گرفته‌شده با دوربین‌های DSLR یا بدون آینه ایده‌آل هستند، اما نشریات هرگز از پیش نمی‌دانند چه چیزی بیشترین تأثیر را خواهد داشت. دیده بودم که در یکی از مستندها در زمینه عکاسی خبری، سردبیر به عکاسش می‌گوید: «فقط مستندسازی کن تا من بدانم وارد چه موقعیتی شده‌ای. فرقی نمی‌کند تجهیزاتت چیست، برو داخل ماجرا. آن عکس‌ها را بگیر. حتی اگر اسکرین‌شاتی از یک پخش زنده باشد، ما به این مستندات نیاز داریم.»

وقتی در میدان هستید، دوربین‌تان را همراه داشته باشید تا بهترین تصاویر را از هر صحنه ثبت کنید. اگر با اتفاقی خبرساز روبه‌رو شدید، می‌توانید به‌سرعت تنظیمات دوربین خود را تغییر دهید.

۲. لنزهای دوربین خود و کارکردشان را به‌خوبی بشناسید

چه از لنز پرایم استفاده می‌کنید و چه زوم، هرچه با لنزهای دوربین خود آشناتر باشید، سریع‌تر می‌توانید در هر موقعیتی بهترین کادر را پیدا کنید. لنز پرایم دیافراگم بازتری دارد و به شما امکان می‌دهد حتی در نور کم هم حرکت را بدون کشیدگی ثبت کنید، اما برای تغییر کادربندی باید خودتان به سوژه نزدیک‌تر یا از آن دورتر شوید. لنز ۵۰ میلی‌متری انتخابی مطمئن است و هم برای نماهای بازتر و هم برای پرتره مناسب است. لنز زوم اما انعطاف‌پذیری بیشتری می‌دهد، ولی معمولاً از لنز‌های پرایم حجیم‌تر و سنگین‌تر است.

اگر از دوربین DSLR استفاده می‌کنید، حتماً با کالیبره‌کردن لنز، فوکوس خودکار را دقیق نگه دارید. یک دوربین کاملاً نو باید لنزی با عملکرد بی‌نقص داشته باشد، اما با گذشت زمان ممکن است متوجه شوید عکس‌ها کمی تار شده‌اند. عکاسی خبری جایی‌است که در آن شما به هیچ وجه نمی‌خواهید که در ابتدا فکر کنید عکس بی‌نقصی گرفته‌اید و بعداً متوجه شوید فوکوس آن‌قدر خطا داشته که تصویر را خراب کرده است.

۳. به تنظیمات دوربین خود توجه کنید

بهترین تنظیمات به موقعیت بستگی دارد. اگر در فضای باز عکاسی می‌کنید و حرکت زیادی وجود دارد، به سرعت شاتر بالا نیاز دارید. می‌توانید با ۱/۱۲۵ یا ۱/۲۰۰ شروع کنید و ببینید نتیجه چگونه است. در مورد دیافراگم، در نور مناسب، عدد f بین ۵ تا ۸ باعث می‌شود بخش کافی از پس‌زمینه در فوکوس بماند تا بتوانید سوژه را در بستر محیط نشان دهید. اگر نور کم است، ممکن است مجبور شوید دیافراگم را تا f/2.8 باز کنید.

اگر نمی‌توانید سرعت شاتر را به‌اندازه کافی بالا ببرید، می‌توانید حساسیت سنسور دوربین را افزایش دهید.

در دوربین‌های جدیدتر، اگر هوا آفتابی است می‌توانید ISO را تا ۴۰۰ بالا ببرید و اگر سایه‌دار یا تاریک است تا ۸۰۰ یا حتی  و۱۶۰۰. اگر هم که با فرمت RAW  عکاسی و با لایت‌روم عکستان را ویرایش می‌کنید که دیگر نباید درباره بالابردن ایزو و وجود نویز در تصویر نگران باشید. اما در هر موقعیتی که هستید باید به یاد داشته باشید چند عکس بگیرید، آن‌ها را بررسی کرده و در صورت لزوم تنظیمات را تغییر دهید.

۴.اگر شک دارید، بگذارید دوربین تنظیمات را انتخاب کند

گزینه دیگر این است که دوربین را روی حالت Program قرار دهید و اجازه دهید خودش بهترین ترکیب سرعت شاتر و دیافراگم را انتخاب کند. اگر نتیجه مناسب نبود، می‌توانید آن را تغییر داده و تنظیمات را اصلاح کنید. از Program Shift برای کمی تغییر دادن تنظیمات استفاده کنید.

 

The-Worlds-Best-Photo-of-Photojournalism-by-Agora

 

در محیط‌های بسیار شلوغ و پرتحرک، فوکوس خودکار را روی حالت فوکوس پیوسته AF-C تنظیم کنید.

این کار باعث می‌شود سوژه‌های در حال حرکت در فوکوس بمانند. همچنین می‌توانید از حالت اولویت دیافراگم استفاده کنید؛ حالتی که در آن شما دیافراگم را انتخاب می‌کنید و دوربین سرعت شاتر را متناسب با آن تنظیم می‌کند.

۵. منظم بمانید

زمان ثبت عکس‌ها را پیگیری کنید و آن‌ها را بر همان اساس نام‌گذاری کنید. همه‌چیز را بر اساس تاریخ انجام دهید. بر اساس سال، ماه، روز،  همه‌چیز. متادیتا هم فوق‌العاده مهم است و مطمئن شوید از لایت‌روم برای انتقال عکس‌ها و آرشیو آنها استفاده می‌کنید. زیرا نرم‌افزارهای مدیریت عکس می‌توانند ذخیره و مدیریت تصاویر را برای شما آسان‌تر کنند. با Adobe Lightroom می‌توانید به‌راحتی عکس‌ها را در آلبوم‌ها و پوشه‌ها مدنظرتان دسته‌بندی و ذخیره کنید. همچنین می‌توانید از جست‌وجوی هوشمند تصاویر استفاده کنید که با کمک یادگیری ماشینی، دامنه نتایج را محدود می‌کند.

بسیاری از سردبیران و مدیرانی که با تصویر کار می‌کنند، قوانین مشخصی برای قالب‌بندی و نام‌گذاری فایل‌های ارسالی دارد. فتوژورنالیست‌های خوب با استانداردهایی که نشریات و سردبیرانشان رعایت می‌کنند آشنا هستند و از آن‌ها پیروی می‌کنند.

۶. آماده باشید تا عکس‌های خود را در بستری کاملاً جدید ببینید

کار شما در کنار خبرها یا محتوای دیگر منتشر می‌شود. وقتی یک عکاس خودش تصمیم نمی‌گیرد کدام عکس‌ها را به اشتراک بگذارد، در نهایت مسئولیت انتخاب تصاویرش را به شخص دیگری می‌دهد این شامل انتشار تصاویر در کنار متن نوشته‌شده توسط فردی دیگر هم می‌شود.

بسیاری از سردبیران معتقدند که حتی با عکس‌های فوق‌العاده، قدرت واقعی یک تصویر تا زمانی که در یک مقاله یا به‌صورت یک گزارش تصویری منتشر نشود، کاملاً آشکار نمی‌شود. زیرا فتوژورنالیست بودن فقط به گرفتن همه عکس‌های درست محدود نیست، بلکه بیشتر درباره این است که بتوانید  آن عکس‌ها را مرور کرده و آنهایی را پیدا کنید که داستانی می‌سازند.

۷. محدودیت‌های خود و حقوق سوژه‌تان را بشناسید

فتوژورنالیست‌ها جاسوس یا عکاس پاپاراتزی نیستند. پس یادتان باشد که محترمانه رفتار کنید. همیشه اجازه بگیرید، نه اینکه بعداً عذرخواهی کنید. حفظ احترام برای فتوژورنالیست‌ها بسیار مهم است. احتمالا در این مسیر با عکاسانی مواجه خواهید شد که از مکان‌ها یا موقعیت‌هایی که اجازه حضور در آن‌ها را نداشتند بیرون انداخته شده‌اند، شاید برای خودتان هم اتفاق بیافتد، به نظر من این موضوع برای یک عکاس خبری به‌طور کلی بد و ناخوشایند است. اگر نمی‌توانید اجازه بگیرید، در فاصله‌ای امن بمانید و از حقوق قانونی خود و سوژه‌تان آگاه باشید.

 

این مقاله در روزهای آینده تکمیل خواهد شد.
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید